język polski język angielski

Poznaj cechy idealnego opatrunku

Jakie są cechy idealnego opatrunku? Czy jesteśmy w stanie prawidłowo opatrzyć ranę w warunkach domowych?

 

Badania nad okresleniem cech koniecznych do wykonania prawidłowego opatrunku prowadzono już w latach 60. Wnioski, zaprezentowane niemal dekadę później, stanowiły próbę zdefiniowania cech idealnego opatrunku. Spełnienie poniższych cech zapewnia bezpieczny i sprawny przebieg procesu leczenia ran[1]:  

  • utrzymanie odpowiedniej wilgotności między opatrunkiem a raną

  • usunięcie nadmiaru wysięku i toksycznych komponentów (cząsteczek)

  • zapewnienie skutecznej bariery dla bakterii i innych drobnoustrojów

  • pozwolenie na wymianę gazową pomiędzy raną a otoczeniem

  • ograiczenie toksycznych cząstek i substancji alergizujących 

  • zapewnienie ochrony nowo powstałych tkanek

  • możliwość łatwej zmiany bez powodowania nowych urazów

  • utrzymanie odpowiedniej temperatury

Szybkość wchłaniania wydzieliny oraz pojemność opatrunku to jedne z najważniejszych cech, które wpływają na proces oczyszczania rany i zapobiegają maceracji (uszkodzeniu powierzchni skóry poprzez długotrwałe działanie wilgoci) oraz ponownej kontaminacji (skażeniu). Zamknięcie wysięku w wewnętrznych strukturach opatrunku jest bardzo korzystną sytuacją istotnie wspomagającą leczenie. Opatrunki zdolne wchłonąć i izolować w sobie drobnoustroje zawarte
w wydzielinach są ważnym narzędziem w zabezpieczeniu rany przed wtórnym zakażeniem. Zmniejszają ryzyko powikłań procesu gojenia ze strony drobnoustrojów chorobotwórczych.

Bezurazowa zmiana opatrunku ma wpływ na przebieg procesu gojenia rany i końcowy efekt kosmetyczny [2]. Dzięki opatrunkom, które nie przywierają do rany, możliwe jest wykonywanie zmian opatrunków bez uszkodzenia ziarniny. Opatrunki nie mogą powodować podrażnień mechanicznych ani biochemicznych. Podrażnienia mechaniczne to przede wszystkim podrażnienia ruchowe, dotyczące głównie opatrunków tekstylnych. Nie mogą się one kurczyć ani być utkane zbyt luźno ponieważ procesy ruchowe na powierzchni rany prowadzą do powstawania wydzieliny w wyniku podrażnienia.

Bezpieczeństwo stosowania oznacza także, że opatrunki powinny być proste w użyciu, odpowiednio opakowane i jednoznacznie oznakowane. Oczywiście, wszelkie opatrunki muszą umożliwiać sterylizację albo być już wysterylizowane i gotowe do użytku.

[1]. Źródło: Turner T. D.: The development of wound managment products. Wounds 1989,1,3, 155-171; w: M. Budynek, C. Nowacki, „Opatrywanie ran wiedza i umiejętności”, Wydawnictwo Makmed, Lublin 2008, s. 48
[2]. Jachowicz, R. (Ed.). (2016). Farmacja praktyczna. Wydawnictwo Lekarskie PZWL.
Ostatnia aktualizacja: Poniedziałek, 10 maj 2021